
Walijski flanker James Botham, który był najlepszym zawodnikiem meczu, gdy Walia pokonała Nową Zelandię 35:28, został porównany do Richarda Hilla, cichego zabójcy z drużyny Anglii, która w 2003 roku wygrała Puchar Świata. Botham, 28-latek, czeka teraz na decyzję, czy zagra z Australią, czy pojawi się przy narodzinach swojego pierwszego dziecka.
Walia, notowana kursem 33/1 jako faworyt bez szans, po raz pierwszy od 73 lat pokonała All Blacks, a Botham odegrał w tym sukcesie kluczową rolę. Wnuk angielskiej legendy krykieta, sir Iana Bothama, wykonał 30 tackle i w decydującym momencie powstrzymał na linii pola punktowej hookera Asafo Aumuę, zapobiegając pewnej przyłożeniu, gdy wydawało się, że czarna fala zaraz zaleje gospodarzy.
Porównanie do Hilla
Jego ojciec, Liam Botham, który w 2000 roku grał w tej samej kadrze Anglii co Hill, uważa, że syn przypomina swojego dawnego kolegę z drużyny.
– To, co robił w grze i poza piłką, przypomina mi bardzo Richarda Hilla – mówi Liam. – Hilly był ogniwem, które sprawiało, że wiele rzeczy działało w Anglii w tamtych czasach. Był fantastycznym zawodnikiem. Tak jak Hilly, tak wiele ciężkiej pracy Jimbo pozostaje niewidoczne.
Po końcowym gwizdku na Principality Stadium James wzruszył się do łez, przytłoczony wielkością tego osiągnięcia.
– Przyznaję, ja też – dodaje Liam. – Ojciec się z nas nabija, bo on nigdy nie płacze. Ja i Jimbo jesteśmy zdecydowanie bardziej wrażliwi, choć nadal jesteśmy twardymi chłopakami. Byłem przepełniony emocjami, wiem, przez co ten chłopak przeszedł.
Liam zna te przejścia z bliska, bo na własne oczy widział kontuzje syna i jego rozczarowania związane z brakiem powołań. Dzieli z nim nazwisko, więc wie też, jaki ciężar James dźwiga na barkach.
Droga Liama w sporcie
– Dlatego musiałem odejść z krykieta – mówi szczerze. – Nie radziłem sobie z tym. Nie radziłem sobie z tym, że wszystko, co robiłem, było porównywane do taty. Wszystko. Dostałem yips, stary. Będę zupełnie szczery.
– Rugby było dla mnie ucieczką. I dobrze, że miałem tę szansę.
Liam uprawiał zawodowo trzy dyscypliny: krykiet, rugby union i rugby league. Jego karierę przerwała kontuzja szyi, gdy miał 27 lat, czyli rok mniej niż dzisiejszy wiek Jamesa.
„Wiem, na jakie poświęcenia poszedł ten chłopak”
– Ludzie ciągle mówią, co Jimbo ma, a czego nie ma – kontynuuje Liam. – Nazwisko rodzinne, angielska szkoła prywatna. To mnie strasznie frustruje. Wiem, na jakie poświęcenia poszedł ten chłopak.
– Te kontuzje, które były po prostu niesprawiedliwe. Obniżki pensji, na które się zgodził, żeby zostać i grać dla Walii.
– Czasami nie sądzę, żeby jego twarz pasowała do drużyny, czy to dlatego, że jest Botham, nie wiem. Ale on nigdy, nigdy nie uważał się za kogoś innego niż Walijczyk.
Liam przypomina sobie, jak jeden z trenerów kiedyś skarcił jego syna, mówiąc w zasadzie, że urodził się z srebrną łyżeczką w ustach.
– Nieważne, czy ktoś ma srebrną łyżeczkę – dodaje. – Liczy się wychowanie. Liczy się to, co potrafisz i twoje predyspozycje fizyczne.
Liam przyznaje, że kiedyś zakwestionował decyzję innego trenera, który nie wystawiał Jamesa, mimo jak mówi „oczywistych umiejętności”, jakie widział.
– Nie powinienem się wtrącać, ale myślę, że przez tatę wiemy, czym jest doskonałość i co trzeba zrobić, by ją osiągnąć – tłumaczy. – To inna mentalność. Wiemy, czego potrzeba, żeby być w stanie to zrobić.
Mentalność i zespół
Do tej mentalności odniósł się we wtorek asystent trenera Walii Matt Sherratt, tłumacząc występ Bothama przeciwko All Blacks, tydzień po tym, jak został pominięty w składzie.
– Wiecie, co zawsze myślę o Jimie? – powiedział Sherratt. – Może to kwestia nazwiska. On przychodzi na imprezę, gdy chodzi o wielki mecz.
– Nawet w Cardiff, jeśli są półfinały albo derby, Jim lubi wielkie wydarzenia. Miałem takie przeczucie, i wszyscy w sztabie trenerskim też, że ten mecz z Nową Zelandią był dla Jima.
Pochwały dla Steve’a Tandy’ego
Liam ma same pochwały dla obecnego sztabu Walii, na czele którego stoi Steve Tandy.
– To zarządzanie ludźmi na tym poziomie, prawda? – mówi. – Jak wydobyć z zawodników to, co najlepsze. Tak, trenować można różnie i tam jest wielu dobrych trenerów.
– Ale na tym poziomie to trener może zrobić największą różnicę i dać zawodnikowi pozytywne nastawienie i poczucie bezpieczeństwa. Jimbo mówił, że atmosfera w drużynie jest teraz zupełnie inna.
Jego ojciec również to dostrzegł i przed meczem z Nową Zelandią przekazał Jamesowi i pozostałym zawodnikom radę.
– Wypiszcie na tablicy swoich 15 nazwisk obok nazwisk przeciwników. Jesteście przeciwko tej osobie. Teraz spójrzcie na te pojedynki. Czy oni są lepsi od was?
– Macie umiejętności. Macie koleżeństwo, ducha drużyny, wiarę. Połączcie to wszystko, zróbcie, żeby publiczność was poniosła, a wszystko się zmieni.
– Im dłużej trwał mecz, tym większa była presja, i było widać, jak Walia rośnie w siłę. Gdy Jimbo powstrzymał Aumuę, było widać, że Nowa Zelandia myśli: „Cholera, czekaj, możemy to przegrać. Co to dla nas będzie oznaczać?”
– Wtedy presja się odwraca. W tym kotle. To potrafi zrobić profesjonalny sport. Żadne inne środowisko tego nie potrafi.